Saturday, February 28, 2015

An meine deutschsprachigen Freunde

Die griechische Schuldenkrise sorgt etwa fünf Jahre nach ihrem Ausbruch immer wieder für Schlagzeilen. Noch öfter wird aber in der letzten Zeit nach der Wahl der linken Regierung von Tsipras und dem Anfang der neuen Verhandlungsrunde mit EU darüber berichtet. Infolgedessen werden wir, die Griechen im Ausland, in unserem Alltag, meistens gut gemeint, gefragt: "Wie sieht’s eigentlich mit Griechenland aus?", und dann geraten wir in Verlegenheit. Um das Ganze zu verschlechtern, kommt nun eine unangemessene Kampagne von einer Boulevardzeitung.

Die Leute könnten sich vielleicht einen besseren Überblick darüber verschaffen, was die letzten Jahre im Land der "gierigen" und "undankbaren" Griechen tatsächlich passiert ist, wenn die entsprechenden Berichte von deutschen Medien objektiver wären. Die Situation lässt sich auf keinen Fall einfach erklären, aber ich kann es nicht ertragen, dass die Wahrheit verdreht wird. Ein Teil der Wahrheit ist natürlich, dass viel Geld im Rahmen der EU bis zur Weltwirtschaftskrise 2009 in die griechische Wirtschaft gerichtet wurde. Die Regierungen haben es leider nicht konstruktiv genutzt. Im Gegensatz dazu war ein Zusammenbruch der Institutionen, fehlende Infrastruktur und starke Korruption zu sehen. Bei diesen Phänomenen waren allerdings die Griechen keine Pioniere und die Verbindungen blieben nicht nur innerhalb des Landes. Eine der größten Korruptionsskandalen, wenn nicht die Größte, in Griechenland stammt zum Beispiel aus der deutschen "Siemens" und, als Herr Schäuble letztens bei einer Pressekonferenz darüber gefragt wurde, vermied er offensichtlich zu beantworten. Für diese Probleme sind die Griechen trotzdem, ohne Zweifel, selbst schuld.

Was Vielen wahrscheinlich aber auf der anderen Seite nicht bekannt ist, betrifft die "Rettung" des Lands des Südens seit 2010, als die Regierung vom ehemaligen Ministerpräsident Papandreou zum ersten Mal die EU um Rettungspakete bat. Der Großteil der europäischen Steuermilliarden floss auf die eine oder andere Art und Weise an private Banken und Hedgefonds und nicht an das Volk. Auch wenn wir zugeben, dass die konjunkturelle Erholung durch die Banken kommt, unter welchen Voraussetzungen sollen die Bank-Risiken von griechischen Steuerzahlern übernommen werden? Eine Antwort würde lauten, dass die Wirtschaft dadurch wachsen würde, die Krise wäre dann vorbei und die Anleihen könnten somit zurückbezahlt werden. Nach dem zu urteilen, was die Ergebnisse der 5-jährigen Umsetzung von solchen Programmen sind, dürfte niemand davon überzeugt werden: Schuldenerhöhung, mehr als 50% Jugendarbeitslosigkeit, die zu einer immensen Abwanderung von Wissenschaftlern führte, ein zusammengebrochenes Gesundheitswesen, unzählige humanistische Opfer...

Anscheinend wird eine andere Politik in Zusammenarbeit mit europäischen Institutionen für die griechische Krise benötigt. Das griechische Volk hat bisher viel Geduld gezeigt und soll sich weiterhin so reif verhalten, damit die nötigen Reformen endlich umgesetzt werden. Erwartet ist aber meiner Meinung nach eine echte Solidarität von der Seite der EU-Partner. Man kann im Endeffekt durch die Geschichte in der Nachkriegszeit im Falle Deutschlands lernen, wie eine echte Solidarität gemeint wird und wie gleiche Fehler unbedingt zu vermeiden sind!

PS: Das ist nicht als Rechtfertigung für die Situation in meiner Heimat geschrieben. Da ich dort nie ein Vitamin-B hatte und da ich seit ein paar Jahren aus diesem Grund und in Zusammenhang mit der entmutigenden Arbeitslosigkeit in der Fremde lebe, wäre ich der Letzte, der sich dafür rechtfertigen müsste. In der Fremde, wo ich mich sehr bemühen muss, um mich richtig auszudrücken und mich an eine andere Mentalität anzupassen. Angenommen, dass mir die Erfassung dieses Textes nicht wenig Zeit gekostet hat, schaffe ich es noch nicht so gut. Hoffentlich nehmen sich die Leute auch so viel Zeit zu überlegen, bevor sie Kritik üben!

Saturday, February 7, 2015

οι 300 υπέρ της Ελλάδος

Λίγες μέρες μετά τις πρόσφατες εκλογές και αφού η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση Τσίπρα συναντά μεγάλες αντιστάσεις από τους Ευρωπαίους εταίρους της στην προσπάθειά της για επαναδιαπραγμάτευση του θέματος του χρέους υπό νέους όρους, 300 διανοούμενοι και ακαδημαϊκοί απ΄ όλο τον κόσμο συνυπογράφουν ανοιχτή επιστολή υπέρ της Ελλάδος, την οποία δημοσιεύει ο γνωστός ιστότοπος Mediapart. Ξεχωρίζω μόνο αποσπασματικά το ακόλουθο (ολόκληρο το κείμενο στα αγγλικά εδώ):

«Δικαίως η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι είναι αναγκαίος ένας εκ βάθρων επαναπροσανατολισμός, διότι οι πολιτικές που εφαρμόσθηκαν έως τα τώρα αποδείχθηκαν ένα απόλυτο φιάσκο. Δεν προσέφεραν ούτε την οικονομική ανάκαμψη, ούτε τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, ούτε την απασχόληση, αλλά ούτε καν τις εξωτερικές επενδύσεις. Αντίθετα αποδείχθηκαν επιζήμιες για την ελληνική κοινωνία και αποδυνάμωσαν τους θεσμούς. Η προσέγγιση που ακολουθήθηκε αποδείχθηκε ξεκάθαρα καταστροφική και δεν επέτρεψε καμία πρόοδο, για την οποία προοριζόταν.

»Ζητούμε από τους ευρωπαϊκούς εταίρους να λάβουν υπ' όψιν τους αυτήν την πραγματικότητα, στην οποία άλλωστε οφείλεται και η εκλογή της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από άμεσα ανθρωπιστικά μέτρα, έναν μεγαλύτερο κατώτατο μισθό, τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης, επενδύσεων και μέτρων για τη διόρθωση και καλυτέρευση των βασικών υπηρεσιών όπως αυτών της υγείας και της παιδείας.

[...]

»Είμαστε μαζί με την Ελλάδα και την Ευρώπη για τη Δημοκρατία και την αλλαγή. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αναγνωρίσουν την αποφασιστική δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού μέσα σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, πρέπει να προχωρήσουν σε μια ρεαλιστική αξιολόγηση της κατάστασης και να δεσμευθούν χωρίς καθυστέρηση στην πορεία για μια λογική διαπραγμάτευση».

---------------------------------------------------------

300 Intellectuals and Academics in Support of Greece have signed and published an open letter published online on Mediapart:

"The government of Greece is correct to insist on new policies because the previous policies have failed. They have not brought economic recovery. They have not brought financial stability. They have not brought jobs or foreign investments. They have stressed and damaged Greek society and weakened Greek institutions. There is therefore no value in that approach and no progress to preserve. We urge Greece's European partners to accept this reality, without which the new government would never have been elected.

Greece needs immediate humanitarian measures, a higher minimum wage, new jobs, new investments, and steps to restore and improve basic services such as education and health care. It needs a stronger and more progressive tax system, less dependent on VAT and better able to tax incomes and wealth. It needs to fight, punish and root out corruption. The new government needs fiscal space to implement these measures and to demonstrate their worth, and it needs continuing financial support from the European Central Bank to stabilize the financial sector meanwhile. We urge Greece's European partners and institutions to provide that fiscal space and that support."

The full letter in English here.

Saturday, January 10, 2015

Κατόπιν εορτής...

Λίγες μέρες πλέον μετά τον ερχομό του δεκάτου πέμπτου χρόνου της τρίτης μετά Χριστόν χιλιετίας. Λίγες μόνο μέρες και μετά τις πολυπόθητες διακοπές των Χριστουγέννων στην πατρίδα με αγαπημένα πρόσωπα. Και ως συνήθως, νεράκι κύλησαν και πάλι αυτές οι μέρες και ώρα τώρα για το σύντομο απολογισμό μου. 

Φυσικά, ασύγκριτα μεγαλύτερη χαρά χαρίζει η προσμονή γι΄ αυτές τις μέρες, ρομαντικά αναπολώντας αντίστοιχες περιόδους ως παιδί. Δεν είναι βέβαια ότι δε σε χαροποιεί που βρίσκεσαι τελικά με τα πρόσωπα που καρτερούσες, στα μέρη που πεθύμησες. Αλλά γρήγορα θλίβεσαι μετά από μια βόλτα στο κέντρο της πόλης όταν συνειδητοποιείς πόσο ρημαγμένη είναι η ελληνική κοινωνία. Λόγος όχι μόνο τα πασιφανή, δηλαδή αταίριαστα για κεντρικούς εμπορικούς δρόμους πολλά κλειστά μαγαζιά και επαίτες φανερά στερούμενοι των βασικών. Αντιθέτως πολύ σοβαρότερος λόγος τα απογοητευμένα πρόσωπα τριγύρω σου, μάλλον επηρεασμένα απ΄ τις μεγάλες προσδοκίες της πλαστής καταναλωτικής ευδαιμονίας των προηγούμενων χρόνων, που πλέον όμως δεν μπορούν να συντηρηθούν. 

Οι «καλές» εποχές φαίνεται πως παρήλθαν, αλλάζοντάς μας ωστόσο βαθύτατα. Είναι δεδομένο πλέον ότι αυτές οι μέρες «γιορτάζονται» τόσο επιφανειακά: με γραφικότητες συναισθηματικού χαρακτήρα, για την απόλαυση και μόνο λίγης αργίας από τη βιοπάλη, αν αυτή δεν έχει ακυρωθεί από το μαρτύριο της ανεργίας, και κυρίως με σκοπό «να κινηθεί η αγορά». Φαίνεται όλα να αρχίζουν και να τελειώνουν στο γιορτινό διάκοσμο. 

Δεν μπορεί όμως, σίγουρα άλλα πράγματα νοηματοδοτούν αυτές τις μέρες, τη ζωή μας. Μήπως, ξεκινώντας από τ΄ απλά, η μοναδικότητα στο βλέμμα, στο χαμόγελο, στη χειρονομία, στη ζεστασιά της φωνής των αγαπημένων μας ανθρώπων, στις σχέσεις μαζί τους; Ή ακόμη η ομορφιά του γύρω τοπίου, που χιονισμένο κιόλας αυτές τις μέρες έτυχε να συμπίπτει με τις περιγραφές χριστουγεννιάτικων διηγημάτων;

Οι Έλληνες ανέκαθεν γνώριζαν την απάντηση στοχεύοντας μέσα από την οργάνωση της πρακτικής του βίου τους όχι στο εφήμερο, αλλά στην ύπαρξη που δε μεταβάλλεται, δε φθείρεται, δεν πεθαίνει. Οι τέχνες, η οργάνωση της πόλης, όλα μαρτυρούσαν μεταφυσικά ερωτήματα.

Μετανιώνω, λοιπόν, που κατά την πρόσφατη επαφή μου με συγγενείς, φίλους, γνωστούς δεν τους το υπενθύμισα όταν είχα την ευκαιρία. Δεν τους υπενθύμισα ότι οι οικονομικές δυσχέρειες έρχονται και παρέρχονται, οι επαγγελματικές προοπτικές κάποια στιγμή θα βελτιωθούν, ακόμη και η κυβέρνηση Σαμαρά μπορεί να αλλάξει (χωρίς να ξέρω αν η επόμενη θα ΄ναι καλύτερη)! Όλα όμως φαντάζουν μάταια δίχως ερωτήματα για το «νόημα» της ύπαρξής μας, τον κόσμο, την Ιστορία. Και αφορμή γι΄ αυτό ακριβώς προσφέρονται ετούτες οι μέρες.

Sunday, December 21, 2014

Με το καραβάκι της ελπίδας


«Καραβάκι αταξίδευτο στην πλατεία Συντάγματος, φωτολουσμένο για το εορταστικό δρομολόγιο των Αγίων Ημερών, της αποχώρησης μιας χρονιάς και της άφιξης μιας άλλης με άγραφες ημερολογιακές σελίδες. Σε αυτό το νοερό απάγκιο, η ελπίδα με χορηγό την αλληλεγγύη εκπροσωπεί όλους μας».

Πηγή: Η Καθημερινή, 21/12/2014

Sunday, November 23, 2014

Τζιχαντιστές από τη Δύση εναντίον της Δύσης

 του Ηλία Μακρή

Έχοντας ως φαντασίωση την αναβίωση σουνιτικού χαλιφάτου στην περιοχή του Ιράκ και της Συρίας, η περιβόητη πλέον εξτρεμιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (Islamic State of the Iraq and Syria, ISIS) πρωτοστατεί στη διεθνή ειδησιογραφία από το περασμένο καλοκαίρι και έκτοτε με τις τρομοκρατικές πρακτικές της. Και μπορεί αρχικώς η Δύση να πίστεψε ότι η ωμή βία και οι κτηνωδίες αυτές δεν την αφορούν, ότι δηλαδή πρόκειται για την επίλυση ενδομουσουλμανικών διαφορών μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών, γρήγορα όμως διαφάνηκαν οι προθέσεις των τρομοκρατών και προς τους «άπιστους» Δυτικούς, κινητοποιώντας εύλογα τους τελευταίους σε εμπόλεμη σύρραξη εναντίον τους. 

Δύσκολα, βέβαια, θα μπορούσε να ΄ναι σε θέση κάποιος στην αρχή να φανταστεί τις ποικίλες διαστάσεις του θέματος για τις δυτικές κοινωνίες. Αφού διαβάσαμε πληθώρα δημοσιευμάτων για μετακινήσεις μουσουλμάνων πολιτών χωρών της Ε.Ε., των Η.Π.Α. ή ακόμη και της Αυστραλίας στη Μέση Ανατολή προκειμένου να ενταχθούν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους και ανησυχήσαμε για ό,τι θα μπορούσε αυτό να συνεπάγεται στο μέλλον για πιθανές βίαιες συμπεριφορές και τρομοκρατικά χτυπήματα, παραδείγματος χάριν, στην καρδιά ευρωπαϊκών πρωτευουσών, εκπλαγήκαμε τελευταία μαθαίνοντας και κάτι ακόμη: Ουκ ολίγοι είναι, επίσης, οι νέοι που παρότι δεν κατάγονται από αραβικές χώρες, ή δεν είναι καν μουσουλμάνοι, πρόθυμα στρατολογούνται στο πλευρό των τζιχαντιστών!

Και σε συνέχεια αυτού διαβάζουμε τώρα για τις τραγικές, δυστυχώς, συνέπειες της επιλογής κάποιων εξ αυτών των νέων, όταν μάλλον μετανιωμένοι αργότερα προσπαθούν να αποσκιρτήσουν, αφού είτε συλλαμβάνονται είτε εκτελούνται. Το καίριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση που θα έπρεπε να μας προβληματίσει, ωστόσο, είναι για ποιο λόγο έφτασαν ώς αυτή την επιλογή. Τι κάνει παιδιά των πιο προηγμένων δυτικών κοινωνιών να απαρνιούνται τους καταναλωτικούς «παραδείσους» της Δύσης και να φτάνουν στο κράτος των τζιχαντιστών, πρόθυμοι να θυσιαστούν στον «ιερό» πόλεμο εναντίον της Δύσης;

Ο φιλόσοφος Χρ. Γιανναράς απαντά για ακόμη μια φορά πειστικά και η άποψή του αξίζει να μην ξεχαστεί ανάμεσα στη διαδικτυακή υπερπληροφόρηση: «Το κίνητρο που μπορεί να υποθέσει κανείς ότι ωθεί νέους ανθρώπους σήμερα να αποδράσουν από τους καταναλωτικούς παραδείσους της Δύσης και να στρατευθούν στο μαχόμενο τη Δύση Ισλάμ, είναι ίσως ο τρόμος του κενού, παράγωγο του θεωρητικού και έμπρακτου μηδενισμού, κυρίαρχου στις δυτικές κοινωνίες. Το παγκοσμιοποιημένο δυτικό "παράδειγμα" έχει μεταβάλει τον πλανήτη σε πεδίο, όπου κυρίαρχος είναι ο νόμος της ζούγκλας: Ένας ολοκληρωτικά επιβαλλόμενος αμοραλισμός, η ηθική της δύναμης του ισχυροτέρου, η αδυσώπητη, στυγνή απολυταρχία των "αγορών". Τηρούνται όλα τα προσχήματα των "φιλελεύθερων", δημοκρατικών ιδεωδών της Δύσης: Γίνονται εκλογές, λειτουργούν κοινοβούλια, θεσμοί Δικαιοσύνης, αυτονομημένα από το κράτος ΜΜΕ. Και πίσω από την παντομίμα, η αόρατη αλλά παντοδύναμη εξουσία των οικονομικών συμφερόντων καθορίζει τα πάντα: Σε ποιον θα δοθούν τα απαιτούμενα κεφάλαια προεκλογικών δαπανών, ώστε να είναι νομοτελειακά δεδομένη η εκλογή του (στην προεδρία των ΗΠΑ ή… στην Β΄ Αθηνών!) – αφού το χρήμα εξασφαλίζει τη διαφημιστική πλύση εγκεφάλου των μαζών, δηλαδή τη νομιμοποίηση της απόλυτης εξουσιαστικής αυθαιρεσίας.

[...]

»Απέναντι σε αυτόν τον εφιάλτη του κυρίαρχου στο δυτικό "παράδειγμα" μηδενισμού (μηδενισμού κάθε "νοήματος" της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης – του κάλλους, της ετερότητας και μοναδικότητας, των σχέσεων κοινωνίας), κάποιοι Δυτικοί ζητάνε να αρπαχτούν από μια συνεπέστερη "πίστη". Και όσο μεγαλύτερος ο πανικός από τον εφιάλτη, τόσο πιο τυφλή η πίστη που τους ντοπάρει. Ο Βρετανός που αποκεφαλίζει ανθρώπους επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα, "πιστεύει", ίσως, ότι έτσι αντιστέκεται στις πετρελαϊκές εταιρείες που βάσισαν στην παραπληροφόρηση την εισβολή στο Ιράκ (πιθανόν και τον αφανισμό τριών χιλιάδων ανθρώπων στους Δίδυμους Πύργους). Ο μηδενισμός γεννάει τόσο το τυφλό συμφέρον όσο και την τυφλή "πίστη"».

Saturday, November 8, 2014

Ο σύγχρονος θάνατος της συζήτησης

Φωτογραφία από το πρόσφατο πρότζεκτ «Ο θάνατος της συζήτησης» ("The death of conversation") του Λονδρέζου φωτογράφου του δρόμου που ακούει στο καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Babycakes Romero, για το οποίο ο ίδιος δηλώνει: «Στην αρχή νόμιζα πως ο κόσμος χρησιμοποιούσε τα smartphones ως βοήθημα για να κρύψει την αμηχανία του, για να γεμίσει τις σιωπές. Αλλά καθώς συνέχισα να παρατηρώ και να καταγράφω το φαινόμενο, διαπίστωσα πως την αμηχανία και τη σιωπή τις προκαλούσαν στην πραγματικότητα οι ίδιες οι συσκευές. Βασικά κάνουν τους ανθρώπους να αποσύρονται αντί να αλληλοεπιδρούν. Είναι τρελό, αλλά ο κόσμος επιλέγει την ψηφιακή επικοινωνία ενώ είναι με παρέα. Προτιμάει να συνδεθεί με κάποιον που είναι αλλού, παρά με κάποιον που βρίσκεται στον ίδιο χώρο». Και στην προσπάθειά του να εξηγήσει το φαινόμενο, λέει: «Οταν προστατεύεσαι πίσω από μια οθόνη και είσαι οπλισμένος με ένα πληκτρολόγιο, δεν υποφέρεις από τις αγωνίες ή την αμηχανία που θα είχες πρόσωπο με πρόσωπο. Γνωρίζουν οι άνθρωποι πως κάθε μήνυμα που φτάνει στη συσκευή τους κάπως τους αφορά, ενώ σε μια κανονική συζήτηση δεν θα είσαι πάντα το επίκεντρο. Είναι σαν να μην μπορούμε πια να επεξεργαστούμε τη ζωή κάποιου άλλου επειδή είμαστε υπερβολικά απασχολημένοι με τη δική μας». Πολύ μου θυμίζουν τα σχόλια αυτά «Την καινοτομία της μοναξιάς» και το ατομοκεντρικό φιλοσοφικό μοντέλο της Δύσης. Ο καλλιτέχνης εδώ, βέβαια, προσεγγίζει το θέμα με το δικό του μοναδικό τρόπο της φωτογραφίας και κάνει μερικές εικόνες μερικές χιλιάδες λέξεις προβληματισμού!



Thursday, October 30, 2014

Τα μεγάλα "ΟΧΙ" θέλουν μεγάλα "ΝΑΙ"

«Χτίσαμε ολόκληρη την εθνική μας ιδεολογία στα "ΟΧΙ". Τα βάλαμε στην κουλτούρα μας, στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας. Τα γιορτάζουμε και τα κάνουμε εθνικές επετείους. Το κάνουμε όμως επιλεκτικά και όπως βολεύει το κυρίαρχο ένστικτο της εξουσίας. Γιατί δεν υπάρχει μόνο το ηρωικό "ΟΧΙ" στους Ιταλούς. Υπάρχει και το κατοπινό "ΟΧΙ" της Βάρκιζας, το "ΟΧΙ" της συναίνεσης μετά τον εμφύλιο, το "ΟΧΙ" σε κυβερνήσεις συνασπισμού πριν τη Χούντα, το "ΟΧΙ" του Μακάριου στο σχέδιο της ένωσης με την Ελλάδα.

»Η ιστορία μας είναι γεμάτη καλά και κακά "ΟΧΙ". Γιατί πρέπει να μας εμπνέουν μόνο τα καλά; Η ζωή προσφέρεται μόνο ως εμπειρία θετικής αντίστασης και ποτέ ως παραδειγματισμός; Πόσο ωφέλιμο τελικά είναι να ζούμε με μια νεύρωση άρνησης σε όλες τις κοινωνικές μας εκφάνσεις; Και πόσο χυδαίο μπορεί να είναι η προσήλωση σε γιορτές που τις ετοιμάζουν αυτοί που πάντα λένε "ΝΑΙ" σε κάθε ευκαιρία υποταγής αλλά προτείνουν σε μας να λέμε όχι μεταξύ μας;

»H Eλλάδα  διπλασίασε τα εδάφη της με τα "ΝΑΙ" του Βενιζέλου, μπήκε στην Ευρώπη με τα "ΝΑΙ" του Καραμανλή και αντιστάθηκε στις επικίνδυνες προκλήσεις με τη συναίνεση του λαού της. Αυτό δεν λέμε και για τη σημερινή επέτειο; Ότι το μεγάλο "ΟΧΙ" το είπε πρώτα ο λαός και μετά ο Μεταξάς; Γιατί δεν συνειδητοποιούμε ότι μετά τον εθνικό διχασμό, η ελληνική κοινωνία κατάφερε για πρώτη φορά, να αισθανθεί ενωμένη μέσα από τα μεγάλα "ΝΑΙ" που είχαν ειπωθεί στις δυο δεκαετίες που πέρασαν;

»Έχω την εντύπωση πως είναι καιρός να πούμε και τα μεγάλα "ΝΑΙ". Στη συνοχή μας, στις κοινότητές μας, στον πολιτισμό μας, στην καθημερινότητά μας και πάνω απ' όλα στον εαυτό μας. Η εθνική μας κουλτούρα έχει μεγάλη ανάγκη από τη συνεννόηση και την αμοιβαιότητα σε σχέδια και πολιτισμικές κατακτήσεις. Τα μεγάλα "ΟΧΙ" είναι κέρδος να τα λέμε όλοι μαζί, όταν πρώτα εξασφαλίσουμε τα μεγάλα "ΝΑΙ" μεταξύ μας. [...]»

Η πρόσφατη εθνική επέτειος ως αφορμή για προβληματισμό μέσα από το καλογραμμένο και εύστοχο σχόλιο του Ανδρέα Ζαμπούκα. Πότε θα πούμε, λοιπόν, τα μεγάλα "ΝΑΙ";