Βιβλιοθήκη ως κόσμος και λέξεις φτωχές για τη φρικαλεότητα

Για μια ακόμη φορά θα επικαλεστώ κούτες μετακόμισης, συμμάζεμα και στήσιμο επίπλων προκειμένου να δικαιολογήσω την πολύμηνη σιωπή μου εδώ! Αν και σίγουρα κουραστική και στρεσογόνα, η μετακόμιση ήταν πάντως μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την αναδιοργάνωση της βιβλιοθήκης μου. Και μπορεί να αρνούμαι να καταγράφω πιστά τους υπάρχοντες τίτλους στα ράφια που κατά καιρούς τους κρατούν, αλλά θέλω να πιστεύω ότι ξέρω απέξω ό,τι με κάποια αφορμή προστέθηκε εκεί - εντάξει, το να τα ξαναβλέπεις κάπου κάπου δε βλάπτει για να φρεσκαριστεί η μνήμη!

 

Η βιβλιοθήκη μου είναι ο κόσμος μου, κατά αντιστοιχία της αγαπημένης έκφρασης του σύγχρονου προστάτη της γλώσσας μας. Όπως κατά τον Μπαμπινιώτη, η γλώσσα μας είναι ο κόσμος μας, έτσι θέλω να βλέπω κι εγώ τον κόσμο μου μέσα απ' τα έντυπα λιθαράκια που επιλέγω να προσθέτω με τα χρόνια στη βιβλιοθήκη μου. Και κάπως έτσι μαζεύτηκαν αρκετά απ΄ αυτά και η αλήθεια είναι ότι κλήθηκα να τα υπερασπιστώ πειστικά εν όψει μιας μετακόμισης σε ένα σπίτι με νέα συγκάτοικο και νέους χωρικούς περιορισμούς. Πιο ουσιαστικό επιχείρημα δεν ξέρω αν θα μπορούσε να υπάρξει από τ΄ ότι τα βιβλία είναι όλα όσα θέλουμε να μάθουμε για τον κόσμο αλλά και για μας τους ίδιους, ταξίδια σε νέους ανεξερεύνητους προορισμούς και πηγή έμπνευσης για το μέλλον. Συν τοις άλλοις εμένα με ζεστάνουν βλέποντάς τα στον τοίχο – και δεν είναι λίγο αυτό εκεί που έχει φτάσει το κόστος θέρμανσης!

 

Δεν πρέπει να ήταν παρά αρχές αυτού του μήνα που μόλις μετά από αρκετές βδομάδες κατάφερα λοιπόν να τα βάλω σε μια τάξη στα ράφια, να κοσμούν τη νέα βιβλιοθήκη. Κατά ενδιαφέρουσα συγκυρία έτυχε εκείνο το βράδι να λαμβάνει χώρα μια διαδικτυακή εκδήλωση με αφορμή την καθιερωμένη πλέον Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας με συμμετέχοντες από πάρα πολλές γωνιές της ελληνικής διασποράς. Μια εξαιρετική πρωτοβουλία του συλλόγου “Hephaestus Wien–Österreichisch/Griechischer Integrationsverein“ και του Ελληνικού Σχολείου Αγίου Νεκταρίου Βοστώνης (δες εδώ), η οποία έδωσε βήμα μεταξύ άλλων σε μικρούς ομιλητές της Ελληνικής που συγκίνησαν, όπως ένα ελληνόπουλο από την Τιφλίδα της Γεωργίας που απήγγειλε τους στίχους ενός ποιήματος του Νικηφόρου Βρεττάκου με τίτλο «Η Ελληνική γλώσσα»:

Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς
θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα
ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.
Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα
στοὺς γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς
μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ
δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε
μεταξὺ τους μὲ μουσική.

Λέξεις που συνιστούν αγγελικές μελωδίες κατά τον ποιητή, πώς να περιγράψουν όμως την απανθρωπιά και φρικτές καταστάσεις που έχει δυστυχήσει να δει τούτος ο κόσμος; Κι μια τέτοια αποτέλεσε οπωσδήποτε και έχει καταταχθεί στα πιο μελανά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας η εκτέλεση στο απόσπασμα διακοσίων αντιστασιακών κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944 ως αντίποινα για το θάνατο ανώτατων αξιωματικών των Ναζί στους Μολάους της Λακωνίας. Τη φρικαλεότητα αυτή ήρθαν να μας υπενθυμίσουν προσφάτως σχετικές φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, όταν ένας Βέλγος συλλέκτης τις έβγαλε σε διαδικτυακή δημοπρασία. Κι εκεί είδαμε αποτυπωμένο για πρώτη φορά το βλέμμα αυτών των ανδρών που οδηγούνταν στο θάνατο. Τόλμη. Αξιοπρέπεια. Ηρωισμός. Δεν ξέρω πώς να περιγραφούν αυτά τα βλέμματα… 

 

www.efsyn.gr | Facebook / Greece at WWII Archives

Κι αν οι λέξεις από μόνες τους αδυνατούν να εκπληρώσουν ικανοποιητικά το σκοπό τους, ας τις αφήσουμε να συνδυαστούν με τις νότες προκειμένου να πουν τέτοιες ιστορίες με μια χροιά αισιοδοξίας για το αύριο που έρχεται. Έτσι όπως υπέροχα κάνει το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου για τον αγέρωχο μεξικανό ζαπατίστα επαναστάτη Φορτίνο Σάμανο μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα - μια άλλη αξιομνημόμευτη ιστορία για κάποιον που αψηφά το θάνατο για το δίκαιο αγώνα του κι αξίζει να αναζητηθεί.