Monday, January 21, 2019

Traces of Hope

Φτάνω στο γραφείο σήμερα χωρίς ιδιαίτερη όρεξη για δουλειά, νυσταγμένος μάλλον ακόμη. Είναι βλέπεις οι πρώτες μέρες μετά από την ξεκούραστη παύση των χριστουγεννιάτικων διακοπών και καθώς φαίνεται δεν έχω προσαρμοστεί ακόμη. Έτσι νωχελικά κάνω, ωστόσο, την ανέλπιστη προσπάθεια να μπω σιγά σιγά στο κλίμα. Ανοίγω το φυλλομετρητή που με οδηγεί στην αρχική με τα νέα της εταιρείας. Ανάμεσα σε ενδιαφέροντα τεχνικά νέα, βρίσκουν θέση τελευταία, ομολογουμένως συχνά, και ενημερώσεις ως προς την εταιρική κοινωνική ευθύνη και τη συνακόλουθη δράση. Και εκεί έρχεται να μου τραβήξει την προσοχή ένα άρθρο που τιτλοφορείται ως "Die Gesichter des Krieges im Blick" ("Τα πρόσωπα του πολέμου στο επίκεντρο"). Μια σύντομη εισαγωγή και ένας σύνδεσμος με οδηγεί κατευθείαν σε βίντεο από παρουσίαση κάποιου συναδέλφου του ευρύτερου ομίλου στο πλαίσιο των σχετικών event που διοργανώνονται για να ακουστούν ενδιαφέρουσες ιδέες.

Ένας τύπος με πολύ καλή ευχέρεια λόγου στα αγγλικά για μη φυσικό ομιλητή ξέρει να σε κερδίσει με τον τρόπο που κάνει την παρουσίασή του. Τελικά πρόκειται για ένα μάνατζερ του τμήματος διεθνούς marketing που κάτι λέει για αναζήτηση νοήματος στη ζωή, περνά μέσα από την ειρήνη και ευημερία που έχουμε την τύχη να απολαμβάνουμε στην Ευρώπη, για να φτάσει εν τέλει σε εμπόλεμες περιοχές. Το υλικό που χρησιμοποιεί στις διαφάνειές του προέρχεται από τις διακοπές που προτιμά να κάνει την τελευταία δεκαετία όχι σε εξωτικούς επίγειους παραδείσους, αλλά ακριβώς το αντίθετο. 

Βρίσκει τρόπους να καταφτάνει σε εμπόλεμες περιοχές όπου αποτυπώνει με το φακό του από κοντά τους πραγματικούς πρωταγωνιστές επί σκηνής ή στα παρασκήνια του δράματος που καλούνται να βιώσουν. Σκληρές εικόνες, αποκρουστικές, που αποτυπώνουν την ανθρώπινη τραγωδία. Ευτυχώς όχι μόνο τέτοιες, αλλά και εικόνες ελπίδας έχοντας στο επίκεντρο τι καλύτερο για αυτό το σκοπό παρά παιδιά. Κι έτσι αισιόδοξα, καταλήγει στο ότι τα όποια έσοδα προκύπτουν από αυτές τις δράσεις του διοχετεύονται για στήριξη φιλανθρωπικών οργανώσεων ενεργών επί τόπου.

Δέκα λεπτά είναι αρκετά για να συγκινήσουν και να με πείσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ότι, ναι, υπάρχουν ακόμη ανάμεσά μας τέτοιοι άνθρωποι ικανοί να εμπνεύσουν με τις πράξεις τους να γίνει αυτός ο σκληρός κόσμος κατά τι καλύτερος. Ο λόγος για το Johannes Müller (http://jmpx.org/TracesOfHope.html) και μ΄ αυτή τη σύντομη ανάρτηση αξίζει να μείνει καταγεγραμμένη εδώ αυτή η εμπειρία.



"There is not a lot we can do about their past. But a lot we can do about their future." ©Traces of Hope


Saturday, November 17, 2018

Big brother is watching you!

"Αυτό που πραγματικά με εξοργίζει στην απίστευτη ιστορία με τον Σαουδάραβα δημοσιογράφο Τζαμάλ Κασόγκι δεν είναι η αγριότητα της δολοφονίας του, αλλά η απύθμενη υποκρισία των δυτικών συμμάχων του Ριάντ – όλων αυτών που ξαφνικά ξύπνησαν και ανακάλυψαν πόσο... αντιδημοκρατικό είναι το σαουδαραβικό καθεστώς, την ώρα που κάνουν χρόνια τώρα τα στραβά μάτια μπροστά στη συνεχιζόμενη γενοκτονία της Υεμένης, με τους δεκάδες χιλιάδες άμαχους νεκρούς και τα τουλάχιστον 14 εκατομμύρια πεινασμένους. Αλλά, όπως (φέρεται να) είπε και ο «πατερούλης» Στάλιν στο Πότσνταμ το 1945, ένας θάνατος είναι τραγωδία, ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι απλή στατιστική..."

Ματωμένα σχολικά σακίδια της Unicef που προορίζονταν για παιδιά στην Υεμένη αλλά βομβαρδισμοί της συμμαχίας υπό τους Σαουδάραβες τα εμπόδισαν, πολλά απ΄ αυτά για πάντα! © https://twitter.com/OrlaGuerin/status/1030781568799977472


Πλήθος υποχρεώσεις τελευταία καθώς και... κούτες μετακόμισης μου στέρησαν την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου, αλλά έστω και μ΄ αυτήν την καθυστερημένη ανάρτηση, αξίζει να καταχωρηθεί στο ημερολόγιο η παραπάνω ευστοχότατη παρατήρηση του Γιώργου Τσιάρα στην Εφημερίδα των Συντακτών, αρκετό καιρό πριν με αφορμή την είδηση του αποτρόπαιου θανάτου του άτυχου δημοσιογράφου στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη τη 2α Οκτωβρίου. Ενάμιση μήνα μετά συνεχίζουν να παραμένουν αδιευκρίνιστες οι ακριβείς συνθήκες δολοφονίας όπως και η σωρός του Σαουδάραβα.

Φαίνεται πως οι εντολοδόχοι θύτες, στην προσπάθειά τους να αποκρύψουν επιβαρυντικά σε βάρος τους στοιχεία, φρόντισαν τόσο καλά να την εξαφανίσουν, που είναι σαν να εξαερίστηκε! Όπως και τα δεκάδες χιλιάδες θύματα του πολέμου στην Υεμένη για τα οποία τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης σιγούν και για την πλειοψηφία των μελών των δυτικών κοινωνιών είναι σαν να μην έχουν σημειωθεί ποτέ, σαν να εξαερίστηκαν τελικά!

Ναι, να εξαερίστηκε όπως στις συγκλονιστικές περιγραφές που κάνει ο Όργουελ στο «1984». Πόσο γελασμένος ήμουν που νόμιζα έχοντας ακούσει τα βασικά στοιχεία του έργου περί απολυταρχίας, καμερών παρακολούθησης και «Big brother is watching you!» πριν ακόμη το διαβάσω, ότι ήταν σαν να το είχα διαβάσει!

Ό,τι κι αν πω με τη σειρά μου δεν μπορεί και δεν πρέπει να σταθεί αρκετό για κάποιον για να μην πιάσει ο ίδιος το βιβλίο στα χέρια του. Γιατί μπορεί μεν η αριστοτεχνία του συγγραφέα να πλάθει έναν άκρως δυστοπικό κόσμο σε συνεχή πόλεμο όπως βολεύει στο καθεστώς. Με γλώσσα προς χρήση με όσο λιγότερες λέξεις γίνεται, σκοπεύοντας να περιοριστεί η δημιουργική έκφραση και κατ΄ επέκταση η ελευθερία. Με τον έρωτα και την ουσιαστική ανθρώπινη επαφή να είναι απαγορευμένη. Με «ιδιωτική» ζωή υπό συνεχή παρακολούθηση. Και την ιστορία να ξαναγράφεται κάθε τόσο κατά το δοκούν.


Αλλά η ιδιοφυΐα του Όργουελ δε σταματά στο χτίσιμο αυτής της ζωντανής κόλασης παρά πάει ακόμη πιο πέρα όταν περιγράφει με τόση πειστικότητα την ικανότητα ενός τέτοιου καλοστημένου συστήματος να «σπάσει» κάθε παλικαριά, κάθε ανθρωπιά, κάθε ανιδιοτέλεια μέσα σ' έναν άνθρωπο. Και γι΄ αυτό ακριβώς πρέπει να διαβαστεί σε μια προσπάθεια να μην επαληθευτεί ποτέ!

Πάνω από μισό αιώνα μετά τη φανταστική σύλληψη του Τζορτζ Όργουελ, διαχρονικό ύμνο εις την ελευθερία, μπορούν να ληφθούν σήμερα πολλές σελίδες του βιβλίου ως προφητικές αρκεί να παρατηρήσει κανείς τις παγκόσμιες εξελίξεις γύρω του με κάποια κριτική διάθεση. Δε θα απαισιοδοξήσω όμως. Γιατί ιστορικά γεγονότα όπως η σημερινή επέτειος του Πολυτεχνείου, που διατηρούνται, τουλάχιστον ακόμη, στη δική μας συλλογική μνήμη, αναδεικνύουν το διαρκές ανθρώπινο αίτημα για ελευθερία και δημοκρατία, παρά το όποιο τίμημα του αγώνα απόκτησής τους. Και οι εχθροί τους, λιγότερο ή περισσότερο ευδιάκριτοι, επίσης πάντα εκεί. Σκέψου το αυτό, λοιπόν, πριν βιαστείς την επόμενη φορά να παραιτηθείς βολικά συμβιβασμένος, εφησυχάζοντας ότι σήμερα τάχα δεν έχουμε δυνάστη δικτάτορα πάνω απ΄ το κεφάλι μας!

Από την ταινία «The Great Dictator» με τον εξαιρετικό Charlie Chaplin.

Friday, September 28, 2018

"Brain first" και η προσοχή στραμμένη στην κάλπη




Ήμασταν καθοδόν παρέα με το μικρό μου μπόμπιρα για την παιδική χαρά της γειτονιάς ένα ηλιόλουστο απόγευμα των τελευταίων ημερών, απ΄ αυτά που είχαμε την τύχη να ζήσουμε συχνά φέτος στο Μόναχο. Παρότι συνήθως επικεντρώνει όλη μου την προσοχή ο μικρός, έπεσε στα κλεφτά το βλέμμα μου στο παραπάνω πλακάτ. Ένα έξυπνο σλόγκαν, τελείως λακωνικό, σκέφτηκα, είναι τελικά αρκετό για να πετύχουν το σκοπό τους οι διαφημιστές! Εν προκειμένω η διαφήμιση από το Münchner Volkshochschule της πόλης, έναν καλά καθιερωμένο θεσμό διά βίου μάθησης ανά τη Γερμανία, σε σχέση με το νέο πολυποίκιλο πρόγραμμα μαθημάτων και σεμιναρίων του και πάντως ενδεικτικό των προθέσεών του.

Ένα σλόγκαν που έρχεται, βέβαια, να αντιδιασταλεί από τη γνωστή πλέον λαϊκιστική προεκλογική φρασεολογία του Τραμπ: "America First". Και μαζί μ΄ αυτήν ό,τι εθνικιστικό και αποσταθεροποιητικό για τον υπόλοιπο πλανήτη συνεπάγεται αυτή, κι εδώ και δυο χρόνια από την εκλογή του βλέπουμε με φρίκη στην πράξη. Ένα σλόγκαν που προτάσσει αντ΄ αυτού τη διάθεση για πνευματική καλλιέργεια μέσα από την οποία θα ΄ναι κανείς σε θέση να αντιληφθεί μάλλον πιο κριτικά τα πράγματα, να αντισταθεί στις σειρήνες του λαϊκισμού.

Πάλι καλά που δεν έχουν εξαλειφθεί τελείως από το δημόσιο λόγο τέτοιες εκφράσεις υπέρ μιας ανοιχτής κοινωνίας σε μια συγκυρία παγκοσμίως κατά την οποία η διαφορετικότητα βάλλεται πανταχόθεν και οποιοσδήποτε διαφορετικός ή ξένος ως προς εμάς στοχοποιείται ως αποδιοπομπαίος τράγος όλων των δεινών μας και ενίοτε γίνεται μέχρι κι αποδέκτης του βίαιου θυμού μας.

Δεν πάνε εξάλλου πολλές μέρες απ΄ όταν ο υπουργός Εσωτερικών της ομοσπονδιακής γερμανικής κυβέρνησης Horst Seehofer ξεστόμισε την απίστευτη ατάκα ότι «η μετανάστευση είναι η μητέρα όλων των κακών». Αν πω ότι εξεπλάγην θα ΄ναι ψέματα αφού ο εκλεγμένος του βαυαρικού συντηρητικού δεξιού κόμματος CSU μάς έχει συνηθίσει πλέον στην προκλητικότητα. Να θυμίσω μόνο το κακόγουστο αστειάκι του ανήμερα των τελευταίων γενεθλίων του για την απέλαση 69 μεταναστών στο Αφγανιστάν, όσων και τα κεράκια της τούρτας του. Λίγες μόνο μέρες μετά, έγινε γνωστό ότι ένας από τους απελασμένους αυτοκτόνησε (δες εδώ).

Όλα αυτά δεν είναι στο περιθώριο της πολιτικής σκηνής αλλά αντιθέτως βασικά κομμάτια του περίπλοκου παζλ που προσπαθεί με πολλές δυσκολίες να συναρμολογήσει η κυβέρνηση του μεγάλου συνασπίσμού στο Βερολίνο εδώ κι ένα χρόνο. Το μεταναστευτικό έχει ήδη αποτελέσει μήλο της έριδος μεταξύ των κυβερνώντων, με την καγκελάριο να προσπαθεί να μείνει συνεπής στην πολιτική της επιλογή για πιο ήπια στάση ως προς το μεταναστευτικό, ίσως συναισθανόμενη τη διαχρονική ευθύνη της ευημερούσας Ευρώπης ως προς τις εμπόλεμες και φτωχές περιοχές από τις οποίες συρρέουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Αλλά και γνωρίζοντας φυσικά πολύ καλά τι ανανεωτικό δυναμικό μπορεί να αποτελέσει η μετανάστευση για τη γερασμένη γερμανική κοινωνία, έπειτα από μια σταδιακή ενσωμάτωση.

Τα πρόσφατα ξενοφοβικά γεγονότα στη μικρή πόλη Κέμνιτς της πρώην Ανατολικής Γερμανίας στον απόηχο της δολοφονίας 35χρονου Γερμανού με φερόμενους δράστες δυο αλλοδαπούς, που ήταν άλλωστε κι η αφορμή για νέους κυβερνητικούς κλυδωνισμούς, με προκαλούν αναπόφευκτα να αναρωτηθώ αν η απροκάλυπτη ακροδεξιά φούντωση δε θέλει πολύ για να ξεσπάσει. Αξιοσημείωτη σχετικά η παρατήρηση του ιστορικού και εκδότη ενός πρόσφατου βιβλίου αυθεντικών μαρτυριών ανθρώπων που εξηγούν γιατί εντάχθηκαν στο ναζιστικό κόμμα τη δεκαετία του 1930. Ο Wieland Giebel, λοιπόν, μας λέει ότι πολλά από τα σχόλια και τα καταγγελλόμενα από πλευράς των ιστορικών εθνικοσοσιαλιστών, όπως περί κοινωνικής ανισότητας, αναξιόπιστων μέσων ενημέρωσης, αποτυχημένων κομμάτων κτλ., μοιάζουν με τα συνθήματα του σήμερα -«η Γερμανία για τους Γερμανούς» ή «έξω οι αλλοδαποί»- που ακούστηκαν στις ταραχώδεις πορείες διαμαρτυρίας στο Κέμνιτς. 

Σε δυο βδομάδες έχουμε εκλογές εδώ για το τοπικό βαυαρικό κοινοβούλιο, στο οποίο κυβερνά μέχρι τώρα το κόμμα του κ.  Ζεεχόφερ, και είμαι πραγματικά πολύ περίεργος να δω τα αποτελέσματα!



«Το πετρέλαιο κίνησης (diesel) είναι φανταστικό! Ας προστατεύσουμε την (εγχώρια) αυτοκινητοβιομηχανία!». Επιτομή λαϊκισμού από το ακροδεξιό κόμμα AfD εν όψει των επικείμενων εκλογών στον απόηχο του πολύκροτου σκανδάλου εξαπάτησης από μέρους των γερμανών αυτοκινητοβιομηχάνων και ενώ διαφαίνονται αμυδρά πλέον κάποιες πολιτικές πρωτοβουλίες περιορισμού της «βρώμικης» τεχνολογίας. Λες και η αλλαγή στρατηγικής πέραν της ξεπερασμένης τούτης τεχνολογίας και η επένδυση αντ΄ αυτού σε νέες πρωτοποριακές τεχνολογίες δε θα είναι αυτή που θα κρίνει τελικά το μέλλον της αυτοκινητοβιομηχανίας! Και να φανταστείς ότι αυτό είναι το κόμμα με το οποίο συναγωνίζεται το συντηρητικό CSU, μετατοπίζοντας απεγνωσμένα όλο και περισσότερο πιο (άκρο-)δεξιά την ατζέντα του!

Sunday, August 12, 2018

«Ανίκητοι ηττημένοι»

«Με την έναρξη της τοποθέτησής του ο Σόιμπλε έριξε ένα διαπεραστικό βλέμμα στον Σαπέν. "Δεν μπορούμε", είπε έντονα, "να επιτρέψουμε στις εκλογές να αλλάζουν την οικονομική πολιτική". Η Ελλάδα είχε υποχρεώσεις οι οποίες, με βάση τις συμφωνίες μεταξύ των προκατόχων μου και της τρόικας, δεν μπορούσαν να αναθεωρηθούν μέχρι την ολοκλήρωση του μνημονιακού προγράμματος. Το γεγονός ότι το ελληνικό μνημονιακό πρόγραμμα ήταν αδύνατον να ολοκληρωθεί δε φαινόταν να τον απασχολεί. Αυτό που με εξέπληξε στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε περισσότερο κι από την άποψή του ότι οι εκλογές έπρεπε να αποψιλωθούν από τη δυνατότητα να αλλάζουν κάτι ουσιαστικό, ότι έπρεπε να καταργηθεί η δημοκρατική διαδικασία επί της ουσίας, αν όχι τύποις, ήταν ότι δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να την εκφράσει.

»Ο συλλογισμός του βέβαια ήταν απλός: Εάν κάθε φορά που ένα από τα δεκαεννέα κράτη-μέλη άλλαζε κυβέρνηση το Eurogroup αναγκαζόταν να επανασχεδιάσει την πολιτική του, τότε οι γενικές οικονομικές πολιτικές του θα εκτροχιάζονταν. Φυσικά, από αυτή την άποψη, είχε δίκιο: η δημοκρατία είχε πράγματι πεθάνει τη στιγμή που το Eurogroup απέκτησε την εξουσία να υπαγορεύει την οικονομική πολιτική στα κράτη-μέλη, χωρίς να έχει καθιερωθεί οτιδήποτε που να προσομοιάζει με μια ομοσπονδιακή, δημοκρατική κυριαρχία».


Ανεξαρτήτως τι πιστεύει κανείς για το συγγραφέα, περιγραφές όπως η προηγούμενη αγγίζουν οπωσδήποτε τις ευαίσθητες χορδές κάθε δημοκράτη και αξίζουν προσοχής! Κάπως έτσι έλαβα με ανυπομονησία πριν από καιρό από την Ελλάδα το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη «Ανίκητοι ηττημένοι». Παρά όμως τον όγκο του (πάνω από 800 σελίδες!) δε συνειδητοποιούσα πώς κυλούσαν οι σελίδες του όποτε το έπιανα στα χέρια μου χάρη σε αποκαλυπτικές εξιστορήσεις, διαφωτιστικές επισημάνσεις, κατάθεση ενδιαφερουσών πολιτικών προτάσεων κι όλα αυτά περιγραφόμενα με τρόπο γλαφυρό, απρόσμενα μάλιστα για κάποιον μη λογοτέχνη. Το μόνο που ενδεχομένως μου έλλειψε ήταν μια πιο έντονη αυτοκριτική του ιδίου, ενός εκ των πρωταγωνιστών των κρίσιμων γεγονότων του 2015.

Συνεπαρμένος από το ανάγνωσμά του, δε θυμήθηκα δυστυχώς εγκαίρως να κρατήσω σημειώσεις απ΄ όλα εκείνα τα σημεία του κειμένου που θα άξιζε να έχω ξεχωρίσει. Μου ΄μεινε ωστόσο μια γενική εικόνα ικανή να επιβεβαιώσει εν πολλοίς τους λόγους για τους οποίους οδηγηθήκαμε στα σημερινά μας χάλια και δε λέμε να ξεκολλήσουμε απ΄ αυτά. 

Ήδη κατά το ανατρεπτικό καλοκαίρι του 2015 είχε γίνει σαφές (δες π.χ. τι σημειώθηκε τότε στο ημερολόγιο) το παράδοξο της ελληνικής κρίσης με το ευρωπαϊκό κατεστημένο, από τη μία, να επιβάλλει τους μη βιώσιμους όρους του, και μάλιστα παρά τις κοινωνικές συνέπειές τους, και την ελληνική πολιτική τάξη, συμπεριλαμβανομένης αυτή τη φορά και της υποτιθέμενης ανανεωτικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, να λειτουργεί, από την άλλη, περισσότερο επιδιώκοντας να διαφυλάξει τα προνόμια και την εξουσία της παρά να κάνει πράξη αυτά για τα οποία είχε λάβει ξεκάθαρη εντολή από το λαό. Με ένα μεν πολλά υποσχόμενο νέο άνθρωπο ως πρωθυπουργό, ο οποίος κατά ομολογία του συγγραφέα τον ενέπνευσε και τον οποίο εμπιστεύτηκε, αλλά με παθογένειες που δεν άργησαν να βγουν στο προσκήνιο και καθόρισαν τελικά τις εξελίξεις.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, σε μια τραγική συγκυρία μετά από τις πρόσφατες φονικές πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική, έχουν πέσει οι μάσκες για τα καλά μη αφήνοντας πλέον περιθώρια παρερμηνείας. Όσο επιεικής κι αν διατίθεται να είναι κανείς μαζί τους, είναι εξωφρενικό άνθρωποι οι οποίοι πασιφανώς είναι υπαίτιοι για την απώλεια ανθρώπινων ζωών και τη γενικότερη εξαθλίωση πολλών περισσοτέρων, όχι μόνο να το προσπερνούν αδιάφορα αυτό, αλλά να μας υπενθυμίζουν επιδεικτικά εμάς τους αφελείς ότι έχουμε κάθε λόγο να είμαστε πανευτυχείς για την επερχόμενη έξοδο από τα μνημόνια! Για μια έξοδο όμως που ουσιαστικά είναι είσοδος σε νέα περίοδο λιτότητας για την ελληνική οικονομία και δεν υπόσχεται τίποτα αισιόδοξο για το μεσοπρόθεσμο μέλλον της, παρά την οργανωμένη προπαγάνδα να πείσουν περί του αντιθέτου (δες π.χ. ένα καλογραμμένο άρθρο σχετικά εδώ). 

Συμπερασματικά, συνθηκολόγηση από μέρους της εγχώριας πολιτικής τάξης στο σύνολό της σχεδόν για τους δικούς της ιδιοτελείς λόγους και ένα ευρωπαϊκό κατεστημένο είτε ανίκανο είτε απρόθυμο για λύση. Υπάρχει άραγε εναλλακτική μέσα απ΄ αυτές τις συμπληγάδες; Ο συγγραφέας εναποθέτει τις ελπίδες του στο δυνητικό αποτύπωμα της λεγόμενης «Ελληνικής Άνοιξης», της προσπάθειας δηλαδή του ελληνικού λαού το 2015 «να αποδράσει από τη μόνιμη χρεοδουλοπαροικία που ερημοποιεί τη χώρα του», για εκδημοκρατισμό και συλλογικότερη ευημερία σ΄ ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Μακάρι! Μένει να φανεί στο μέλλον, ίσως το όχι τόσο μακρινό...



Το βιβλίο είχε την ευκαιρία να πάρει και το ελληνικό αεράκι του φυλαγμένο μέσα στις αποσκευές ως απαραίτητο αντικείμενο κατά τη διάρκεια μιας σύντομης απόδρασης στην όμορφη Κέρκυρα!

Monday, July 23, 2018

Ακίνδυνα «hoax» και άκρως επικίνδυνη παραπληροφόρηση

Nothing lasts forever, Arnold Schwarzenegger


"When I was in an important position, they always complimented me, and when I lost this position, they forgot about me and did not keep their promise. Do not trust your position or the amount of money you have, nor your power, nor your intelligence, it will not last. You are not always who you think you will always be, nothing lasts forever." - "Όταν κατείχα μια σημαντική θέση πάντα με κολάκευαν, αλλά όταν την έχασα με ξέχασαν και δεν κράτησαν το λόγο τους. Μην εμπιστεύεσαι το αξιώμά σου ή τα λεφτά σου, ούτε την εξουσία, ούτε την ευφυΐα, δε μένει για πάντα. Δεν είσαι πάντα αυτός που νομίζεις ότι θα είσαι, τίποτα δεν κρατάει πάντα".




Όταν πρωτοέπεσε στην αντίληψή μου μερικούς μήνες πριν αυτή η ανάρτηση, ομολογώ ότι με άγγιξε αληθινά. Και πώς όχι, δεδομένου του διδακτικού χαρακτήρα της σε μια υποτίθεται εξομολόγηση του Arnie για την αθέτηση της υπόσχεσης ξενοδοχείου που κοσμεί το άλλοτε σφριγηλό είδωλό του, η οποία του είχε απλόχερα δοθεί όσο ήταν ακόμη κυβερνήτης της Καλιφόρνιας ότι μπορεί να φιλοξενηθεί στο ξενοδοχείο οποτεδήποτε χωρίς επιβάρυνση. Ως αποτέλεσμα αυτής, όμως, της «αφιλότιμης» αντιμετώπισης επέλεξε να διαμαρτυρηθεί κατ΄ αυτό τον τρόπο, σύμφωνα με τη συγκινητική ανάρτηση.

Προς απογοήτευσή μου, ωστόσο, διάβασα αυτές τις μέρες ότι κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για άλλο ένα κοινό «hoax». Για μια, δηλαδή, κατά τ΄ άλλα πειστική, στην ουσία όμως ψευδή είδηση, απ΄ αυτές που συχνά πλέον κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και για τους δικούς τους λόγους θέλουν να δημιουργούν πλάνες στους αναγνώστες. Δεν είναι ασφαλώς η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ανθρώπινη ιστορία. Την ψηφιακή εποχή της υπερπληροφόρησης και της ηλεκτρονικής δικτύωσης, εντούτοις, διευκολύνονται μάλλον αυτές οι πρακτικές.

post-truth: κατάσταση κατά την οποία τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στον σχηματισμό της κοινής γνώμης από ό,τι η επίκληση στο συναίσθημα ή στις προσωπικές πεποιθήσεις. Πρόκειται για το ελεύθερα στα ελληνικά μεταφρασμένο λήμμα του έγκυρου βρετανικού λεξικού της Οξφόρδης το οποίο η συντακτική του ομάδα επέλεξε ως λέξη της χρονιάς για το 2016. Σύμφωνα με τον Guardian η χρήση του όρου αυξήθηκε το 2016 κατά 2000% συγκριτικά με το 2015 και σχετίστηκε κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, με το Brexit και τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ. Ο πρόεδρος του λεξικού, Casper Grathwohl, είχε κάνει τότε μάλιστα την εκτίμηση ότι δε θα ήταν έκπληξη αν η «μετα-αλήθεια», όπως συχνά αποδίδεται στα ελληνικά, αναδειχθεί σε «καθοριστική λέξη της εποχής μας».

Πόσο δίκιο είχε! Μην πας μακριά παρά δες τους συνήθεις πλέον «ψεκασμένους» ή την πρόσφατη κωμικοτραγική περίπτωση Σώρρα, για να περιοριστώ στα εντός της Ελλάδας και να μην αναφέρω τους υποστηριχτές της «θεωρίας» ότι η Γη είναι επίπεδη! Οι ερευνητές αποδίδουν την επιτυχία των ψευδών ή αβάσιμων, όπως θέλεις πες τες, πληροφοριών στο ότι καταφέρνουν να αγγίξουν τη μεροληψία μας και τελευταία έρχονται να συμπληρώσουν ότι ίσως η απροθυμία μας να σκεφτούμε, να επεξεργαστούμε τις πληροφορίες που δεχόμαστε, μπορεί να είναι το κλειδί της επιτυχίας τους. 

Για τον ένα ή άλλο λόγο οι ψευδείς ειδήσεις, τα «fake news» είναι σύνηθες στις μέρες μας γεγονός και όχι άδικα αποτελούν συχνά θέμα συζήτησης σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης του ακροατηρίου για καλύτερη διασταύρωση των πηγών κτλ. Και μ' όλα αυτά θα μας περίμενε ίσως τελικά κανείς πιο υποψιασμένους, πιο κριτικούς. Πράγμα όμως όχι απλό. Κι αν το ότι μπορεί να πέσει κανείς θύμα απάτης ενός ακίνδυνου καλοφτιαγμένου «hoax» είναι απλά εκνευριστικό, η επιστράτευση τέτοιων πρακτικών από κει και σε τέτοια έκταση που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης, προκαλεί οργουελικής διάστασης ανησυχία για το δημοκρατικό έλλειμμα και την ελευθερία. Μα τι εννοώ;

Εδώ και κάποιους μήνες έχουμε «βομβαρδιστεί» με την είδηση για την επίθεση που σημειώθηκε τον Απρίλιο στην πόλη Ντούμα της Συρίας, κατά την οποία σύμφωνα με τα περισσότερα διεθνή μέσα ενημέρωσης έγινε χρήση άκρως απαράδεκτων νευροπαραλυτικών ουσιών από τις συριακές δυνάμεις. Εικόνες φρικτές που όμως από μόνες τους δεν αρκούν για να τεκμαρθεί η θανατηφόρος αιτία κατέκλυσαν το διαδίκτυο. Κοντά σ΄ αυτή την είδηση «έπαιξε» επίσης πολύ η υπόθεση της δηλητηρίασης του Ρώσου διπλού πράκτορα Σεργκέι Σκριπάλ στη νότια Αγγλία, με τη βεβαιότητα πάντα ότι πρόκειται για ρωσική εμπλοκή.

Και στις δυο περιπτώσεις, το όλο κλίμα που είχε επιμελώς δημιουργηθεί ήταν ικανό να δικαιολογήσει τις μετέπειτα στρατιωτικές και διπλωματικές κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα ως αντίποινα. Στον απόηχό τους σήμερα έρχεται ο αντισυμβατικός Άρης Χατζηστεφάνου με μια επέμβαση να επιστήσει την προσοχή μας στην ανακοίνωση του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων ότι τελικά δε βρέθηκαν αποδείξεις για χρήση νευροπαραλυτικού αερίου κατά την εν λόγω επίθεση. Καθώς επίσης ότι οι βρετανικές αρχές εντόπισαν και νέα θύματα, άσχετα μεταξύ τους, της ίδιας νευροτοξίνης της υπόθεσης δηλητηρίασης του Ρώσου διπλού πράκτορα, αφήνοντας πολλά εύλογα ερωτήματα αναπάντητα.

Και με το δίκιο του αναρωτιέται: «Παρά το γεγονός ότι οι δύο περιπτώσεις δε σχετίζονται, είναι ενδεικτικές της ευκολίας με την οποία διεθνή και ελληνικά μέσα ενημέρωσης αναπαράγουν χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο τις θέσεις δυτικών κυβερνήσεων, με τις οποίες δικαιολογούνται στρατιωτικές επεμβάσεις και κλιμάκωση του διπλωματικού πολέμου εναντίον χωρών που δε συνεργάζονται μαζί τους».

Φαίνεται πως η Δύση που αρέσκεται να καυχιέται για την πίστη της στον ορθολογισμό, προτιμάει πλέον στο βωμό των συμφερόντων να παρουσιάζει την πραγματικότητα κατά το δοκούν. Είναι γνωστό ότι η Δημοκρατία είναι δύσκολο άθλημα, αλλά μ΄ αυτά κι αυτά γίνεται σαφές ότι τελευταία τίθενται επιπλέον δυσχέρειες στην άσκησή του. Δε μένει πια στον κάθε πραγματικό δημοκράτη παρά να προσπαθεί να διατηρείται σε εγρήγορση!


Πηγή: www.emprosnet.gr

Thursday, June 28, 2018

Welcome to America.

Αφορμή συχνά οι άτσαλοι πολιτικοί χειρισμοί, τα αιτήματά τους τις περισσότερες φορές όχι άδικα, βασική αιτία η προφανής αδυναμία της πολιτικής τάξης για ουσιαστική λύση των προβλημάτων, σφάλμα τους αδικαιολόγητο να τρώνε κουτόχορτο αντ' αυτού, σε κάθε περίπτωση ως αποτέλεσμα συμπεριφορές άκρως ανησυχητικές: εθνικισμός που δεν έχει καμία σχέση με έναν καλώς εννοούμενο πατριωτισμό, ξενοφοβία, φασισμός της μη αποδοχής του διαφορετικού χρώματος, της απόψεως και πάει λέγοντας! Κανένας από δαύτους δεν έκανε ιστορικά και δεν πρόκειται ποτέ να κάνει καμιά θυσία για να υπερασπίσει πραγματικά τη χώρα του, τους συμπολίτες του από επιβουλές, τη στιγμή που δεν αντιτίθεται στα μικρά, καθημερινά κι αυτονόητα. Δεν είναι πλασμένος για κανένα μεγάλο σκοπό αυτός που αγαπά τη γοργόνα του μύθου και τους ήρωες με περικεφαλαίες, αλλά μισεί το συνάνθρωπό του! Πριν λίγες μέρες η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων και ένα εξώφυλλο έρχεται να αποτυπώσει με τον πιο εύστοχο τρόπο την απανθρωπιά του "προηγμένου" μας δυτικού πολιτισμού...



Το συγκλονιστικό εξώφυλλο του περιοδικού TIME που ξεμπροστιάζει τη μεταναστευτική πολιτική του Τραμπ. Σε ένα κατακόκκινο φόντο, τοποθέτησε τη μικρούλα από την Ονδούρα, την οποία σταμάτησαν μαζί με τη μητέρα της στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού οι σκληρές αμερικανικές δυνάμεις επιβολής, που ύστερα από τις κυβερνητικές εντολές, έχουν χωρίσει από τον Απρίλιο του 2018 περισσότερους από 2.000 παράνομους μετανάστες από τα ανήλικα παιδιά τους. Πηγή: Protagon.gr

Sunday, June 17, 2018

Απ΄ το ναυάγιο των Αντικυθήρων στην Αγγειοθήκη Μονάχου


Πόσες φορές δεν με συνεπήραν παιδί ακόμα οι εξερευνήσεις του σε κόσμους δύσβατους κάτω από το βυθό της θάλασσας; Κι έπειτα όντας τόσο εμπνευσμένος, πόσες ώρες δεν πέρασα με τη μάσκα θαλάσσης κολλημένη στο πρόσωπο να εξερευνώ με τη σειρά μου τα κρυστάλλινα νερά των ακρογιαλιών της Καβάλας, εκεί όπου είχα την τύχη να παραθερίζουμε κάθε καλοκαίρι;

Έπρεπε, βέβαια, να περάσουν πολλά χρόνια για να φτάσω να καταδυθώ όπως εκείνος και αφού μάθω να ρυθμίζω την πλευστότητά μου, να δοκιμάσω τελικά την απίστευτη αίσθηση του να αιωρείσαι στο βυθό. Δεν ξέρω αν είχα πολλούς παιδικούς ήρωες. Ένας πάντως ήταν σίγουρα ο διάσημος Γάλλος ωκεανογράφος, εξερευνητής, συγγραφέας, φωτογράφος, κινηματογραφιστής, μα πάνω απ΄ όλα παθιασμένος φυσιολάτρης Jacques-Yves Cousteau. 



Εγώ ο ίδιος κατά την υποβρύχια αναζήτηση του πολύτιμου ευρήματος υπό τις οδηγίες του θαλασσόλυκου Κουστώ!




Κάποτε δε η σαγήνη του υδάτινου κόσμου που μου προκαλούσαν πάντα τα ντοκιμαντέρ του, συνάντησε με αριστοτεχνικό τρόπο τη φιλομάθειά μου, πετυχαίνοντας διάνα τον πάντα εκπαιδευτικό σκοπό του δημιουργού. Ήταν τότε που μέσα από την ερωτική φωνή της Μελίνας Μερκούρη γίνεται για πρώτη μου φορά λόγος για έναν αρχαίο μηχανισμό, θραύσματα του οποίου ανασύρονται από ένα ναυάγιο κοντά στο νησάκι των Αντικυθήρων, όπως σχετικά πραγματεύεται το ντοκιμαντέρ „The Cousteau Odyssey - Diving For Roman Plunder“ (1980).
 

Και μπορεί μεν κατά την εποχή της μαγνητοσκόπησης να μην ήταν ακόμη γνωστά όλα τα εντυπωσιακά που οι επιστήμονες έχουν μέχρι σήμερα ανακαλύψει πως ήταν σε θέση να κάνει αυτός ο μηχανικός υπολογιστής, αλλά δεν ήταν δα και λίγο να ακούς τότε για ένα μηχανισμό αρχαίας τεχνολογίας, gadget με σημερινούς όρους, με οδοντωτούς τροχούς συνεργαζόμενους έτσι ώστε να κινούν κατά πάσα πιθανότητα πολλαπλούς δείκτες για διάφορες αστρονομικές και ημερολογιακές ενδείξεις σε καντράν, συνοδευόμενο μάλιστα από οδηγίες χρήσεως! Και πώς δουλεύουν όλα αυτά; Και τι γνώσεις μπορεί να είχαν οι μακρινοί εκείνοι δημιουργοί; Και πώς μπόρεσαν να τα κατασκευάσουν; Υπήρχε όντως τότε τόσο προηγμένη τεχνολογία; Πολλές ερωτήσεις ψάχνοντας απαντήσεις…


Σήμερα αν και πολλά έχουν αποκρυπτογραφηθεί, σε τίποτα, θαρρώ, δε στερείται της αρχικής μαγείας του και, σε κάθε περίπτωση, της ανάγκης για βοήθεια στην αποκρυπτογράφησή του. Και τι πιο ιδανικό απ΄ το να το κάνει αυτό ένας επιστήμονας που ορμώμενος από μεράκι έφτασε τελικά να ανακατασκευάσει τον αρχαίο εκείνο υπολογιστή!

Για καλή μας τύχει βρίσκεται στο Μόναχο και με πρωτοβουλία της εδώ Λέσχης Ελλήνων Επιστημόνων θα μας δώσει μια σχετική διάλεξη, με παράλληλη επίδειξη του πιστού αντιγράφου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της φετινής Ελληνοβαυαρικής Πολιτιστικής Ημέρας. Μην χάσετε, λοιπόν, το Δρ. Μάρκο Σκουλάτο στις 10 Ιουλίου στις 7μ.μ. στην Αγγειοθήκη Μονάχου!